Kontrowersje, odkrycia, bohaterowie i łajdacy. Fascynujące opowieści na każdy dzień od najpopularniejszego magazynu o historii w Polsce

Brytyjski humor razy 10. Historia wyspiarzy jest naprawdę pełna absurdów…

Brytyjski humor w pigułce - wesoły gwardzista sprzed pałacu Buckingham (źródło: domena publiczna).Mieszkańcy Wysp Brytyjskich od stuleci działają z humorem, którego Monty Python by się nie powstydził. Nadzy kucharze. Szpieg z licencją na rozśmieszanie. Absurdalne zgony. Kuriozalne sytuacje z truchtającymi pieskami i murarką w roli głównej. Zobaczcie, jak Anglicy w każdym momencie swojej historii potrafili traktować życie z przymrużeniem oka!

Jak zawsze wszystkie pozycje w TOP10 zostały oparte na publikowanych przez nas artykułach. Tym razem postanowiliśmy pokazać, jak interesująca i na swój sposób zabawna potrafiła być brytyjska historia. Więcej tekstów, pokazujących wesołą stronę dziejów, znajdziecie TUTAJ.

10. Szczwane plany w walce o tron

Northumbria była wczesnośredniowiecznym anglosaskim królestwem, gdzie w VIII wieku trwała prawdziwa karuzela władzy. Każdą propozycję przejęcia korony należało traktować jak kiepski żart. Kolejni władcy rządzili po kilka lat, po czym zmuszani byli do abdykacji na rzecz konkurentów… lub ginęli w zamachach. Każdy nieletni monarcha, marionetka dla możnych, w dorosłości mógł liczyć tylko na śmierć z ich rąk.

Opactwo Lindisfarne. Najczęściej to tutaj trafiali obaleni i postrzyżeni na mnichów władcy (fot. Russ Hamer, lic. CC BY-SA 3.0).

Opactwo Lindisfarne. Najczęściej to tutaj trafiali obaleni i postrzyżeni na mnichów władcy (fot. Russ Hamer, lic. CC BY-SA 3.0).

Ceolwulf został obalony przez rywali i zesłany do klasztoru w Lindisfarne, skąd wyciągnęli go zwolennicy, by zapewnić mu panowanie jeszcze na 6 lat. Potem znowu abdykował i został mnichem, ponoć z własnej woli. Może wiedział, że jako król raczej nie dożyje starości?

Tak samo Osred II został przez konkurencję szybko postrzyżony i wygnany. Jego miejsce zajął panujący już wcześniej Ethelred. Chyba głupio postąpił wracając z wygnania, bo po niespełna 6 latach został zamordowany (przeczytaj więcej na ten temat).

9. Latające członki przeciwników króla

Nawet kara śmierci w Anglii musiała odbyć się z dowcipem, choć zdecydowanie mrocznym. Hugh Despenser, podejrzewany o intymne kontakty z królem Anglii Edwardem II, został w czasie ćwiartowania pozbawiony narządów płciowych, a jego ciało rzucono psom na pożarcie.

Nieodłącznym elementem kary za zdradę i królobójstwo było wystawienie zwłok na widok publiczny. Kończyny buntowników pokroju Williama Wallace’a rozsyłano do głównych miast królestwa, gdzie latami zaświadczały o losie ważących się podnieść rękę na króla. Głowę rezerwowano z zasady dla stolicy.

Las głów na London Bridge. Najcenniejsze trofea trafiały wszak do stolicy (źródło: domena publiczna).

Las głów na London Bridge. Najcenniejsze trofea trafiały wszak do stolicy (źródło: domena publiczna).

Ciało upadłego wroga traktowano zwykle jako trofeum. Po bitwie pod Evesham siepacze władcy Anglii Henryka III nie poprzestali na zmasakrowaniu zwłok przywódcy opozycji, Szymona z Montfort. Jego genitalia ułożone na odciętej głowie niezwłocznie wysłano w prezencie żonie Rogera Mortimera, głównego stronnika korony. Tylko właściwie co miał z nimi począć? (przeczytaj więcej na ten temat).

8. Co ludzie powiedzą na nagiego kucharza?

Angielski dwór w XVI wieku słynął z piekielnie skomplikowanego ceremoniału. Henryk VIII miał obsesję na punkcie porządku. By wprowadzić lepszą dyscyplinę opublikował Eltham Ordinances. Dokument szczegółowo kodyfikował zasady funkcjonowania królewskiego dworu.

Zaczęto od zredukowania liczby sług o ponad połowę. Dodatkowo każdy pozostały miał jasny przydział obowiązków. Odtąd nie dało się już pozorować pracy, a w rzeczywistości spędzać czasu na beztroskich rozrywkach. Podczas nieobecności króla nie wolno było nawet grać w karty!

Henryk był bezlitosny dla swoich żon... oraz próżnujących sług, Obraz Henry'ego Nelsona O'Neilla (źródło: domena publiczna).

Henryk był bezlitosny dla swoich żon… oraz próżnujących sług, Obraz Henry’ego Nelsona O’Neilla (źródło: domena publiczna).

Król zadbał także o ubiór sług. Kucharzom i pomywaczkom zabroniono pracować nago. Ciekawe, na ile powszechna była ta praktyka, skoro wymagała ukrócenia? Kiedy jednych przyodziewano, innych pozbawiano stroju. Ci, którzy usługiwali przy stole, nie mogli nosić płaszczy. Chodziło o to, by uniemożliwić im wynoszenie pod połami jedzenia i zastawy… (przeczytaj więcej na ten temat).

Ten artykuł ma więcej niż jedną stronę. Wybierz poniżej kolejną, by czytać dalej.

Artykuł porusza następujące tematy:

Czas akcji:

Miejsce akcji:

Komentarze

brak komentarzy

Dodaj komentarz

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.

Jeśli chcesz zgłosić literówkę lub błąd ortograficzny kliknij TUTAJ.