Kontrowersje, odkrycia, bohaterowie i łajdacy. Fascynujące opowieści na każdy dzień od najpopularniejszego magazynu o historii w Polsce

Generic selectors
Tylko dokładne dopasowania
Szukaj w tytułach
Szukaj w treściach
Szukaj w postach
Search in pages

Wierność koronie. 5 niesamowitych angielskich królowych

Plakat promujący serial „The Crown” produkcji Netflix

Pomimo problemów osobistych, mężczyzn uzurpujących sobie ich pozycję czy wreszcie – trudów prowadzenia polityki — angielskie królowe trwały na swoim posterunku, lepiej lub gorzej radząc sobie z kryzysami. Czy znacie je wszystkie?

Rola monarchii angielskiej (czy później od 1707 roku — brytyjskiej) zmieniała się na przestrzeni dziejów. Obecnie funkcja władcy na wyspach jest symboliczna: ma prawo do udzielania rady oraz wglądu w politykę państwa, nie może natomiast manifestować swoich poglądów. Monarcha brytyjski stoi także na czele kościoła anglikańskiego, jednak najczęściej kojarzony jest ze swoich obowiązków reprezentacyjnych.

W trzecim sezonie serialu The Crown, wyprodukowanym przez platformę streamingową Netflix, w odpowiedzi na swoje obawy, królowa słyszy od siostry:

Zacznie się sypać, jeśli to przyznamy. Na tym polega monarchia. Maskujemy problemy. Jeśli działamy z odpowiednią pompą i pewnością siebie, nikt nie zauważy, że dookoła wszystko się sypie.

Cztery z wymienionych monarchiń władały samodzielnie — w tym trzy jako królowe Wielkiej Brytanii. Jedna z nich tytuł otrzymała poprzez małżeństwo. Jako królewska małżonka ze swoich obowiązków wywiązywała się znakomicie, na wielu polach przewyższając męża. Każda z nich była wierna koronie, nierzadko monarsze powinności przedkładając nad prywatne szczęście.

5. Charlotta Meklemburska – przyjaciółka Marii Antoniny

Trwała wiernie u boku swojego męża, na którego panowanie cień rzuciła choroba. Zofia Charlotta z Meklemburgii-Strelitz poślubiła króla Jerzego III 8 września 1761 roku. Zapisała się w historii jako mecenaska kultury i sztuki (wspierała m.in. Jana Sebastiana Bacha, a w 1764 roku gościła na dworze Mozarta). Była również królową-filantropką, pomagając w tworzeniu londyńskich sierocińców czy szpitali. Dyskretnie starała się także wpływać na politykę swojego męża — żywo interesowała ją chociażby wojną o sukcesję bawarską, toczona w latach 1778–1779. Gdy choroba jej męża nasiliła się, starała się roztoczyć nad nim jak najlepszą opiekę. Było to jednak o tyle trudne, że cierpiący na porfirię Jerzy III bywał wobec troskliwej żony agresywny.

fot.Benjamin West, domena publiczna Charlotta utrzymywała bliskie stosunki z Marią Antoniną, nigdy jednak nie spotkały się osobiście.

Prowadziła korespondencyjną znajomość z Marią Antoniną – na wieść o sytuacji we Francji przygotowała nawet apartamenty, by francuska królowa mogła schronić się w Anglii. Jak wiadomo Maria Antonina do tego schronienia nigdy nie dotarła, natomiast sama Charlotta przeżyła szok na wiadomość o egzekucji swojej korespondencyjnej przyjaciółki. Przeżyła ją o dwadzieścia pięć lat — zmarła w 1818 roku.

4. Anna Stuart – „moje serce jest całkowicie angielskie”

Pomimo tragicznej historii osobistej – liczne poronienia i zgony dzieci — Anna starała się panować nad sytuacją w kraju. Z pewnością zdawała sobie sprawę, że nie takiej królowej oczekiwała Anglia — była wszak schorowana i zniedołężniała. Jednak już w trakcie koronacji w 1702 roku podkreśliła, że jej „Serce jest całkowicie angielskie”, odwołując się jednocześnie do pochodzenia swojego poprzednika (Wilhelma III Orańskiego, męża jej siostry) na angielskim tronie.

Czy wiesz, że ...

...w XIX wieku zapanowała prawdziwie makabryczna moda. Co roku zabijano setki tysięcy ptaków, by zadowolić kobiety pragnące stylowo się ubrać. Hitem wśród elegantek były kapelusze, których elementem ozdobnym były ptasie pióra, lub całe wypchane ptaszki.

...słynny Casanova w pewnym momencie życia chciał się ustatkować? Poważnie myślał o ślubie z tajemniczą Henriettą, która nie chciała zapewnić mu trwałego związku. W ramach rozstanie napisała tylko jedno słowo: „Żegnaj”.

… Maurycy Beniowski został cesarzem Madagaskaru? Pomogła w tym… plotka. Pewna stara Malgaszka, która po latach wróciła z niewoli, zaczęła rozpowiadać, że podróżnik jest wnukiem lokalnego władcy, Ramini Larizona. Dzięki tej pogłosce 10 października 1776 roku przywódcy plemion obwołali go Wielkim Ampanskabe, czyli cesarzem.

Komentarze (2)

Dodaj komentarz

Jeśli nie chcesz, nie musisz podawać swojego adresu email, nazwy ani adresu strony www. Możesz komentować całkowicie anonimowo.

Jeśli chcesz zgłosić literówkę lub błąd ortograficzny kliknij TUTAJ.